Vandaag was ik aan het opruimen (aub niet tegen Irene zeggen ;-)) en kwam ik het bovenstaande interview tegen die in de ‘OET’ gepubliceerd was voor alle medewerkers van de werkgever Wolter en Dros waar ik toentertijd werkzaam was als contractbeheerder.

Het gevecht aangaan met jezelf

Youri Swart verheft vechtkunst tot levenskunst

Een rechte rug, rustige houding en ogen die je open en ontspannen aankijken. Is dit de jongen die je negen jaar geleden beter niet kon tegenkomen in een donker steegje? Op zijn negentiende kwam de ommekeer: hij ging op zichzelf wonen, kreeg een vaste relatie, een betere band met zijn moeder en stapte over naar een andere vechtsport. “Vechtkunst”, corrigeert Youri Swart (26). “Ik wil alles eruit halen wat erin zit.” Ook als contractbeheerder bij Wolter & Dros in Amsterdam.

“Ik was geen gemakkelijk kind. Een rebel vol opgekropte agressie. Van die opgetrokken schouders en een verbeten blik die uitstraalde: ‘Moet je wat?’ Ik had een totaal andere lichaamstaal.”

Was daar een reden voor?

“Dat weet ik eigenlijk nog steeds niet goed. Misschien toch onzekerheid, je niet begrepen voelen of niet goed weten wat je wilt met de rest van je leven. Zoiets, denk ik.”

En toen?

“Op mijn zeventiende ging ik kickboksen. Dat was een uitlaatklep. Domweg erop los beuken: links, rechts, links, rechts. Vragen stellen was daar ‘not done’. Uiteindelijk zocht ik toch meer diepgang en techniek. Via vrienden kwam ik bij UCT, afkorting voor Un/armed Combat Training, in Amsterdam-Noord. Daar heeft oprichter, boeddhist en leermeester Benno Westra de vechtkunst, Jing Wu Yong Chun, ontwikkeld uit drie vechtkunsten: Practical Wing Chun, Escrima waarbij ook stokken en machetes, dus messen, worden gebruikt en de grondgevechten van het Braziliaanse Jiu Jitsu. De sfeer is hier open, vriendelijk en ontspannen. Technieken worden uitgelegd en ze vertellen waarom het zo moet. Hier mag je vragen stellen. Alles mag.”

Hoe bedoel je: alles mag?

“Het vechtsysteem is bedoeld voor verdediging op straat, ofwel geen regels. Hier mag je iemand frontaal op zijn knie trappen of een elleboog geven, schoppen, slaan, werpen, bijten en krabben. Het doel is om iemand in een korte tijd uit te schakelen. Een kwestie van overleven”

Dat klinkt helemaal niet vriendelijk.

“De vechtkunst is puur ontwikkeld om jezelf te verdedigen op straat. Er zijn dus ook geen wedstrijden. Dat is het verschil tussen sport en kunst. In de zeven jaar dat ik de vechtkunst beoefen, heb ik het gelukkig nooit hoeven toepassen. Voor deze tijd had ik wel eens een knokpartijtje. Maar als je geen agressie uitstraalt, roep je het ook niet op.”

Wat zijn de uitgangspunten van Jing Wu Yong Chun?

“Het is belangrijk dat je ontspannen bent en vanuit de balans tussen lichaam en geest handelt. De vechtkunst is gebaseerd op principes en concepten, waaronder de vier principes. Een: is de weg vrij dan ga je naar voren. Ga recht op je doel af en ga het niet uit de weg. Twee: is de weg geblokkeerd, hou dan contact, zodat je aanvoelt wat de ander gaat doen. Drie: is de tegenstander sterk, geef dan mee en zoek een andere weg naar je doel. Je leert flexibel en creatief te zijn. En vier: trekt de tegenstander zich terug, blijf hem dan volgen, en houd je doel in vizier.”

Wat heeft de vechtkunst jou gebracht?

“Het is moeilijk om dat los te zien van andere ontwikkelingen in mijn leven. Ik heb nu in ieder geval veel meer zelfvertrouwen. Een ruimer zelfbewustzijn heeft ook mijn mogelijkheden verruimd. Het leven is voor mij een zoektocht naar wat kan ik, wat wil ik en wat wil ik bereiken? Ik ben ook veel gaan lezen.”

Wat lees je dan?

“Boeken over vechtkunst en persoonlijke ontwikkeling, zoals Neuro-Linguïstisch Programmeren (NLP). Ik wil mijn zelfbewustzijn verder stimuleren, mogelijkheden creëren en mezelf uitdagen alles eruit te halen dat erin zit.”

Hoort bij die geestelijke verdieping ook het relativeren en loslaten van de meer aardse en materiële zaken?

“Ik heb geen dure auto nodig om te laten zien wie ik ben, als je dat soms bedoelt. Ik wil mij niet verschuilen achter materialisme. Een auto is een vervoersmiddel dat mij van A naar B brengt en geen verlengstuk van mijn identiteit. Want wat als die auto of wat voor andere ‘dingen’ er niet meer zijn? Wie ben je dan?”

Passen jouw ideeën binnen een bredere levensbeschouwing. Je leermeester is tenslotte boeddhist.

“Ik weet niet precies wat het boeddhisme inhoudt. Ik heb geen naam voor wat ik doe en hecht daaraan ook geen waarde. Ik wil mezelf blijven ontwikkelen. Verder groeien in de vechtkunst door het perfectioneren van de techniek. En als contractbeheerder bij Wolter & Dros wil ik nog een tijdje stilstaan om goed rond te kijken en veel te leren.”

Youri woont samen met Irene, geeft vier keer per week les aan kinderen en volwassenen in Lelystad en in zijn woonplaats Almere en naast zijn dagelijkse trainingsschema volgt hij een of twee keer per week een practical training bij zijn leraar.

Leuk om dit weer terug te lezen en merk in het interview op dat ook ik toentertijd nog een aantal puzzelstukjes aan elkaar moest verbinden. En ook merk ik na het lezen van dit interview dat er vaak in een interview vaak maar ‘halve waarheden’ in staan en dat het ook vaak de interpretatie is van degene die de interview afneemt en daar een stuk over schrijft.

Uiteraard wist ik tijdens het interview dat ik al stappen aan het maken was om mijn hart te volgen en mijn dromen waar te maken, want nog geen jaar  (juni 2011) later had ik mijn ‘vaste baan’ opgezegd door mijn ‘baas te ontslaan’ 😉

Fijne dag!

Youri